MEW

            เชื่อว่าครั้งหนึ่งในชีวิตของคนเราจะต้องมีสักครั้งที่จะต้องมีเรื่องปรึกษากับใครสักคน อาจจะเป็นเรื่องของการเงิน การศึกษา หน้าที่การงาน ความรัก ครอบครัว ปัญหาเรื่องโรคภัยไข้เจ็บ หรือแม้แต่ปัญหาเรื่องที่ว่าอูคูเลเล่สามารถหาซื้อได้ที่ไหนบ้าง

            ปัญหามีอยู่รายรอบตัวเราในทุกที่ทุกขณะอยู่ที่ว่าเราจะมองมันเป็นปัญหาหรือไม่ กับบางคนแค่เข้าห้องน้ำแล้วไม่มีสายฝักบัวชำระ ก็เก็บเอาไปหงุดหงิดคิดมากได้ทั้งวัน แต่กับบางคนในเวลาทำงานอาจมีปัญหาแทบเป็นแทบตาย ทำไฟล์งานหายต้องเริ่มทำใหม่ ดูแล้วน่าจะทรมาณใจเหลือเกิน แต่สุดท้ายแล้วเขาก็สามารถที่จะสนุกสนานร่าเริงได้อย่างเป็นปกติ

            มันเป็นเพราะอะไรกัน...

            เวลาเกิดปัญหาเราอาจมองไม่ออกว่าเราจะจัดการกับมันอย่างไร แต่พอลองมองไปที่ปัญหาของคนอื่น ทำไมเรารู้สึกว่ามันช่างง่ายดายเหลือเกินที่จะจัดการกับปัญหาเหล่านั้นนะ หลายต่อหลายครั้งที่เรามองปัญหาของผู้อื่นเป็นเรื่องเล็กน้อยยิ่งกว่าเศษทุลีดิน แต่พอเป็นปัญหาของเรา เราเองมักคิดสานต่อไปต่างๆนานาว่าเศษทุลีดินที่ว่านั้นจะลุกลามต่อไปใหญ่โตหรือไม่ เศษทุลีดินนั้นจะเข้าตาทำให้เราระคายเคืองตาจนน้ำตาต้องไหลพรากๆไม่หยุดใช่ไหม

            ฉันเองเคยประสบปัญหาทางด้านความรักจนไม่สามารถทำอะไรได้ เพื่อนหลายคนพยายามปลอบประโลมฉันด้วยวิธีการต่างๆ ดีขึ้นบ้าง แต่ก็ยังไม่ทุเลา จนวันหนึ่งฉันได้รับอีเมลล์จากเพื่อนคนหนึ่ง เนื้อความในจดหมายพูดให้กำลังใจ พูดถึงความเป็นไปและธรรมดาของความทุกข์ ที่ทำให้ฉันสะอึกมากที่สุดคือ ประโยคสุดท้ายของอีเมลล์ เป็นประโยคที่เพื่อนเขียนไว้ให้ฉัน “อีเมลล์ฉบับนี้ แกเป็นคนเขียนให้เราตอนที่เราทุกข์มากกับความรัก ฉันเก็บมันไว้อย่างดี อยากให้แกรู้ไว้ว่าวันหนึ่งแกเคยเข้มแข็ง” น่าประหลาดใจเหลือเกิน สิ่งที่ฉันเคยเขียนแนะนำเพื่อนบัดนี้มันกลับกลายมาสอนฉันเอง

            นึกย้อนกลับไปเมื่อครั้งยังเป็นเด็ก เวลาที่เราเรียนหนังสือ เราจะต้องจดตามที่อาจารย์สอนบนกระดานดำ เวลาที่อาจารย์จดลงบนกระดาน เราจะสามารถมองเห็นมันได้อย่างชัดเจน แต่ก็ชัดเจนแค่เพียงมุมที่เรานั่งอยู่เท่านั้น เพราะเวลาที่อาจารย์ย้ายไปจดกระดานดำที่มุมอื่น ซึ่งอาจเป็นมุมที่เรามองเห็นได้ไม่ชัด หรืออาจมองไม่เห็นเลยด้วยซ้ำ

นั่งมุมซ้าย ก็มองมุมขวาไม่เห็น นั่งมุมขวาก็มองมุมซ้ายไม่เห็น นั่งหน้าสุด มองเห็นชัด อาจจะชัดเกินไปจนลายตา นั่งหลังสุด มองเห็นหมดทั้งกระดานแต่ก็อาจมองไม่ชัด ลองพยายามนั่งตรงกลางก็แล้ว เหมือนจะดีขึ้น แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะมองกระดานได้เห็นทุกมุมอย่างชัดเจน

            ตอนเด็กๆเรามีวิธีแก้ปัญหามันง่ายๆ ก็แค่เดินไปมองกระดานในมุมอื่น เป็นมุมที่แตกต่างจากมุมเดิมที่เรานั่งอยู่ น่าแปลก... บางครั้งเพียงแค่ยอมขยับเก้าอี้ ขยับตัวนิดเดียว เราก็สามารถมองกระดานมุมที่เรามองไม่เห็นได้อย่างชัดเจนขึ้น

            ก็คงเหมือนกันกับปัญหาในชีวิตเรา... นั่งอยู่ตรงหน้ากระดานดำอยู่กับมุมเดิมๆ ก็จะมองเห็นแต่มุมเดิมๆ ลองย้ายตัวเองออกมาจากมุมเก่าๆ เราอาจจะมองเห็นมุมใหม่ๆได้ดีขึ้น